Ik ben er een tijdje niet aan toe gekomen om hier een blogje te schrijven, dus hier is het verslag van twee weken in een keer.
Wat is er gebeurd de afgelopen tijd?
Nou, in week 6 voelde ik me wat minder goed. Ik had het wat vaker benauwd door de hoge luchtvochtigheid en het overstappen op seretide ging niet helemaal naar wens. Ik had het gevoel dat ik niet goed kon ademen waardoor ik het nog wat extra benauwd had. Daardoor zat ik minder goed in mijn vel en dan is het lastiger om een een groep te leven. In overleg met de longarts ben ik weer terug gegaan naar symbicort. Daarna ging het weer beter, nog een nachtje goed slapen en weg was dippie 
Heb ik dat ook weer meegemaakt.
Het leven in een groep met mensen is soms best intensief, zeker als je je dus niet zo goed voelt. Gelukkig is het vaak ook gezellig en kun je ook leuke dingen doen. Zo ga ik graag tafeltennissen, poolen of rummikuppen. Of je kunt samen wandelen bijvoorbeeld.
Over wandelen gesproken: de donderdag van week 6 hebben we een prachtige wandeling gedaan rond Dürrboden. Hier gingen we over ruig terrein dat soms nauwelijks een pad te noemen is naar boven, zelfs tot een restje sneeuw. Je springt hier soms van steen naar steen om droge voeten te houden, leuk werk is dat. Dit was een mooie avontuurlijke wandeling. We hebben meerdere Murmeltiere gezien. Hieronder staan een aantal foto’s. Meer foto’s kun je zien op: Ruig terrein, sneeuw en Alpenmarmot bij Dürrboden op mijn fotoblog.
Ik bedacht dat ik jullie de keuken nog niet had laten zien. Dit is hem dus. Hij ziet er wat killetjes uit, maar het eten is grotendeels prima en er is voldoende keus. Rechts bij het raam zijn de eerste 4 tafels gereserveerd voor de Nederlanders. De rest van de tafels wordt gebruikt door de Duitsers die opgenomen zijn in de Hochgebirgsklinik Davos.
Soms op zaterdagochtend hoor je het geluid van koebellen dat steeds luider wordt. Dan wordt een kudde over de doorgaande weg voor de kliniek langs gedreven naar een andere weide, deze keer naar een veldje aan de Davosersee.
Vorig weekend was het hier ruim 30 graden, bijna net zo warm als het toen in Nederland was. Hoewel de Davosersee volledig bestaat uit smeltwater is het met deze temperaturen goed te doen om erin te zwemmen om afkoeling te zoeken. De temperatuur van het water was ongeveer 20 graden. Ik heb dus in het weekend lekker in de zon gelegen en af en toe gezwommen. Het witachtige stipje links van de steiger ben ik. Met dit hete weer zoeken meer mensen het meer op voor afkoeling en vertier. Klik voor meer leuke foto’s op Waterpret: afkoelen bij de Davosersee.
Maandag was het dan weer de dag van vertrek voor degenen die klaar zijn met de opname. Er is een grote groep vertrokken deze keer. De blijvers en personeel zwaaien de vertrekkers uit bij de ingang/ uitgang van het gebouw. Het is voor velen een dubbel gevoel. Aan de ene kant is het heerlijk om weer naar huis te gaan, aan de andere kant is het raar om een plek en een groep waar je een paar maand geleefd hebt te verlaten. Ik vermoed dat toch de zin om naar huis te gaan wel overheerst 
Er is een kleine groep nieuwelingen gearriveerd, dus de groep is kleiner geworden. De groep is dus erg dynamisch, hij verandert steeds weer.
Afgelopen week heb ik het onweer boven het NAD gefotografeerd. De foto’s daarvan zijn aardig gelukt. Je kunt ze zien op: Onweer op de foto gevangen, met uitleg hoe ik dat gedaan heb. Andere weerfoto’s staan hier: Weer en wolken.
Ik geef nog een paar linkjes naar leuke posts op mijn fotoblog. Een ervan is een bericht met foto’s van het oude NAD in Davos-Dorf, een gebouw met een eeuw Nederlandse gezondheidszorg-geschiedenis.
Twee andere posts gaan over de orthodoxe joden die zich hier in de zomermaanden in grote getale verzamelen. Zie de foto’s en lees er informatie over op Orthodoxe joden in Davos en bekijk twee leuke foto’s op Orthodoxe joden bij de waterval. Over die laatste twee foto’s ben ik erg tevreden.
Waarom ik zoveel links naar mijn fotoblog geef? Omdat ik veel foto’s geschikter vind om daar te plaatsen en ik vind dat deze twee sites elkaar mooi aanvullen.
Dinsdag hebben we een wandeling in het Flüeladal gedaan. Een mooie wandeling over een pad dat heel geleidelijk stijgt en dus niet al te zwaar is. Als je hier een tijdje bent en wat conditie hebt opgebouwd is deze wandeling leuk om te doen, zeker als je bijvoorbeeld vanaf Tschuggen naar beneden wandelt. Deze keer hebben wij hem vanaf de kliniek gelopen tot aan Tschuggen en toen een eindje terug tot Pischa waar we werden opgepikt door de NAD-bus.
Donderdag hebben we gewandeld vanaf de kliniek via Wolfgang en Laret tot bijna aan Klosters toe en toen weer terug. Foto’s: Wandeling Wolfgang-Laret-Klosters, zo’n 12,5 kilometer met een pittige klim erin.
Mijn conditie is behoorlijk goed. Het fitnessen en joggen gaat ook best goed. Ik bouw flink op en doe regelmatig ook hersteltrainingen en neem tussendoor de rust zodat mijn lichaam bij kan komen en ik me niet kapot-train. Ik heb niets te klagen wat dat betreft, maar daar had ik in Nederland ook al keihard voor geknokt. Dat je kunt joggen en lange wandelingen kunt doen betekent niet per sé dat je gezond bent. Ik kan nog vaak last van benauwdheid hebben en het joggen of lange-afstands-wandelen doe ik natuurlijk op momenten dat het net wel goed gaat.
Deze week is ook mijn evaluatie geweest. Ik hoopte al dat ik na 9 week naar huis mocht omdat ik al best veel bereikt heb en dat is in principe ook akkoord. Tenzij ik een terugslag krijg en het medisch gezien wel slim is om nog langer te blijven mag ik op 10 september naar huis! Daar heb ik zin in. Het is hier echt goed vertoeven. Alles is goed geregeld, je hebt een kamer met eigen douche, balkon en internet. Het eten is goed en er is alle hulp en zorg die je je maar kunt wensen. De omgeving is ook nog eens prachtig. Maar er is natuurlijk no place like home. Ik kijk ernaar uit om weer bij mijn vrouw te zijn (en de katten) in mijn eigen huis en in onze eigen mooie omgeving. Ik hoop dat ik dan in Nederland minder last heb dan voorheen van alle prikkels en weersomstandigheden waar ik last van kan hebben. Dat is nog even afwachten en is best spannend.
Ik ben dus echt aan het aftellen. Nog 17 dagen. Zoals het nu lijkt ben ik de enige die dan vertrekt. Dat wordt een rustig busritje dan. Als er dan de dag daarop een grote groep nieuwe mensen aankomt, dan wordt de groep weer groter.
Ik sluit af met een link naar Eekhoorntjes blijven leuk, dus hier zijn ze nog een keer. Het blijft leuk om ‘s ochtends wanneer je tijd hebt naar de overkant van de Davosersee te lopen en de eekhoorntjes te voeren.
Dit was het voor deze keer.
Bedankt voor het lezen, tot de volgende keek!
46.800120
9.830890
